O Wandzie Dynowskiej-Umadevi (1888-1971) piękny i wyczerpujący artykuł napisał Kazimierz Tokarski, odsyłam do tej internetowej publikacji. Wanda Dynowska wyjechała do Indii w 1935 roku i została tam aż do śmierci, ostatnie dziesięć lat życia poświęcając sprawie tybetańskiej. Organizowała ochronki i szkoły dla tybetańskich dzieci, uciekających z ojczyzny po agresji Chin na Tybet. Poznała w swoim barwnym życiu wielu znakomitych mistrzów duchowych — Annie Besant, Jiddu Krishnamurtiego, Śri Aurobindo, Śri Ramanę Maharishiego, Nisargadattę Maharaja, wielokrotnie rozmawiała z Mahatmą Gandhim. Przyjaźniła się z Dalajlamą i Karolem Wojtyłłą. Uczyła, także samych Indusów, dostrzegać wielkość Indii. Wraz z Maurycym Frydmanem założyła Bibliotekę Indyjsko-Polską (która wciąż nie doczekała się w Polsce naukowego opracowania). Nazwano ją Wielką Ambasadorką kultury indyjskiej dla Polaków (ale Polacy wciąż nie znają ani jej życia, ani dorobku). Sama o sobie powiedziała: Jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca.

Jezus spotkał być może mnichów buddyjskich czy hinduskich mędrców, albo osoby powracające z Indii po latach nauki, i zabrał się z nimi w drogę. Ówczesne trakty handlowe były bardzo ruchliwe i otwarte dla wszystkich, a jeśli dla kupców jadących z towarem okazywały się niebezpieczne, to dla biedaków podążających w blasku dnia były z pewnością całkiem przyjazne. Można domyślać się, że w ciągu tych siedemnastu lat spędzonych poza Palestyną, Jezus przerywał niejednokrotnie swą podróż i zatrzymywał się na dłuższy czas w jakimś ośrodku. Poznał więc, i to wydaje się prawdopodobne, najważniejsze ówczesne nurty filozoficzno-religijne. Ale nie tylko poznał owe dyscypliny w sensie intelektualnego studiowania teorii i doktryn, ale odbył praktykę duchową i uświęcił swoją wiedzę doświadczeniem. W tym sensie, poszedł śladami Buddy.
[...]
Joga jest zarówno wiedzą jak i praktyką; polega między innymi na opanowaniu zjawisk świadomości poprzez ćwiczenia pranajamy, czyli kontrolę oddechu. Osiągnięcie nadnaturalnych mocy nie jest celem samym w sobie, lecz naturalną konsekwencją ascezy, oznaką udanej praktyki. Uzyskane w ten sposób cudowne moce, siddhi, mogą zostać spożytkowane albo bezpośrednio dla dobra drugiego człowieka: uzdrowienie opętanego, trędowatego, paralityka, otworzenie oczu niewidzącemu, albo pośrednio dla dobrostanu wspólnoty: chodzenie po wodzie, by nie obciążać łodzi płynącej pod wiatr, zamiana wody w wino w czasie wesela, rozmnożenie chleba. Takie moce były i są w posiadaniu wielu indyjskich joginów. Ale ostatecznie nie chodzi o moc jezusową samą w sobie, lecz o to, w jaki sposób wykorzystał ją do swoich celów: przekazania ludziom swego posłannictwa, idei ahimsy. Jedną z zasad dharmy jest to, że wiedzy duchowej nie wolno zatrzymywać dla siebie. Powinnością jest przekazywanie własnego doświadczenia innym ludziom. Rozumiał tę powinność podobnie jak Budda.
[...]
Nawoływał do braterstwa powszechnego i wolności ducha. Poszerzył znaczenie rodziny — wszyscy byli dla niego jedną wielką rodziną i każdy był umiłowanym bratem. Szczególną miłością otoczył kobiety, których nie wykluczył ze wspólnoty, a wręcz odwrotnie — bronił je, wspierał i traktował na równi z braćmi. Inaczej niż Budda, który nie przyjął kobiet do wspólnoty (sanghi).

Od początku naszej ery zredagowano i zapisano starożytne teksty w alfabecie brahmi, a tysiąc lat później przepisano je w alfabecie dewanagari, który rozwinął się z brahmi dopiero w XII wieku. Redakcją zajmowali się oczywiście zawsze bramini, depozytariusze całej ustnej i odtąd zapisanej już Wiedzy. Sanskryt jako język mówiony zaczął umierać, a wielkie teksty otrzymały raz na zawsze ustaloną formę, stały się literaturą i trwają do dziś w swej skamielinie. W miejsce sanskrytu mówionego pojawiły się języki lokalne i prakryty, z których wywodzi się większość współczesnych języków Indii. Już w czasach Buddy, czyli w V wieku p.n.e., porozumiewano się w prakrycie pali, a nie w sanskrycie. Powszechne stosowanie sanskrytu jako języka mówionego skończyło się ostatecznie mniej więcej w pierwszych wiekach naszej ery.
[...]
Język palijski dał początek współczesnym językom Indii z grupy indoeuropejskich. Odwrotnie niż sanskryt, był bliski mowie przeciętnego człowieka, gdyż był prostszy. W pali wypowiadał swe sutry Budda, a także Mahawira.

Najbardziej znanymi sutrami są nauki Buddy, objaśniające rozmaite techniki pracy z umysłem. Inną ważną sutrą jest Jogasutra, klasyczny traktat o technikach jogi, autorstwa Patańdżalego.

Leśne pustelnie były w starożytności miejscem pobierania nauk, zarówno świeckich jak i duchowych. Pustelnicy, nazywani leśnymi mędrcami, riszi, utrzymywali ścisły kontakt z okoliczną wspólnotą wiejską, a będąc od niej uzależnieni materialnie udzielali nauk; prowadzili też własną praktykę duchową i uprawiali filozofię. Tworzyli Aranjaki, teksty leśne, odnoszące się do Wed, lecz o charakterze bardziej metafizycznym, niekiedy trudno zrozumiałym dla słuchaczy. Żyjąc poza wspólnotą, mogli się niekiedy całkowicie uniezależnić od braminów i religii wedyjskiej, a nawet całkowicie odrzucić Wedy, jak to uczynił żyjący na przełomie VI i V wieku p.n.e. riszi Gosala i jego uczniowie, Mahawira i Budda.
[...]
Koniec okresu wedyjskiego przypada na IV-III wiek p.n.e., kiedy to zaczęły rozprzestrzeniać się w Indiach północnych wielkie nauki Buddy i Mahawiry, a bramini musieli zrezygnować z dużej części swej władzy. Mędrzec Gosala, choć dziś niemal całkowicie zapoznany, był tym, który przekazał wiedzę o starożytnej filozofii przed-aryjskiej, nie związanej ani z Wedami i ich dyscypliną czystości duchowej, ani z warnowym układem społeczeństwa. To on prawdopodobnie wprowadził ponownie kult boga Wisznu i uważany jest za ojca adżiwików, kolejnego pokolenia leśnych ascetów, których nauki przetrwały aż do XIV wieku. Tak więc jednocześnie i obok braminizmu, buddyzmu i dżinizmu, religii rygorystycznych i trudnych intelektualnie (appolińskich), zawsze rozwijały się w Indiach, niekiedy w nurcie ukrytym i podziemnym, przed-aryjskie idee śiwaickie, podobne do religii dionizyjskich, gdzie szansę na wyzwolenie z okowów samsary dawał taniec, ekstaza, erotyzm i łagodność wobec siebie. Odnowienie pierwotnego śiwaizmu, tantryzmu i jogi było dziełem Lakuliśy, nie-aryjskiego kapłana, żyjącego prawdopodobnie na początku n.e. Rozwój tych nauk i ich wpływ na społeczeństwo zbiegł się w czasie z niebywałym wprost rozkwitem sztuki, literatury, mistyki i filozofii i trwał aż do inwazji muzułmańskich XII wieku (około 1200 lat).
[...]
Tapovan należał do mędrców, był oazą spokoju. Pójść do lasu oznaczało poświęcić czas na medytację i praktyki duchowe. Budda pobierał nauki u leśnych mędrców, riszi, a gdy sam został mędrcem przekazywał sutry siedząc pod drzewem, a nie w świątyni, ośrodkach miejskich czy pałacu władcy. Rama, syn króla Ajodhji, gdy musiał opuścić królestwo, poszedł do lasu i przez czternaście lat pobierał nauki u riszi — o tym opowiada epos Ramajana. Ludzie z pobliskich wiosek dobrze wiedzieli, gdzie mieszka asceta i odwiedzali go, by przeżyć darśanę. W tym lesie był zakaz polowania na zwierzynę i często sarny podchodziły do ludzi tak blisko, że można je było dotknąć. Budda przedstawił uczniom swoją pierwszą sutrę w parku jeleni, a więc tam gdzie nawet płochliwa zwierzyna nie obawiała się agresji człowieka.
[...]
Umiłowanie do drzewa pippal (ficus religiosa) znane było już w religii przed-aryjskiej, harappejskiej. Poświęcone jest Wisznu, a buddyści uważają, że właśnie pod tym drzewem Budda doznał Przebudzenia, a następnie nauczał.

O Wandzie Dynowskiej-Umadevi (1888-1971) piękny i wyczerpujący artykuł napisał Kazimierz Tokarski, odsyłam do tej internetowej publikacji. Wanda Dynowska wyjechała do Indii w 1935 roku i została tam aż do śmierci, ostatnie dziesięć lat życia poświęcając sprawie tybetańskiej. Organizowała ochronki i szkoły dla tybetańskich dzieci, uciekających z ojczyzny po agresji Chin na Tybet. Poznała w swoim barwnym życiu wielu znakomitych mistrzów duchowych — Annie Besant, Jiddu Krishnamurtiego, Śri Aurobindo, Śri Ramanę Maharishiego, Nisargadattę Maharaja, wielokrotnie rozmawiała z Mahatmą Gandhim. Przyjaźniła się z Dalajlamą i Karolem Wojtyłłą. Uczyła, także samych Indusów, dostrzegać wielkość Indii. Wraz z Maurycym Frydmanem założyła Bibliotekę Indyjsko-Polską (która wciąż nie doczekała się w Polsce naukowego opracowania). Nazwano ją Wielką Ambasadorką kultury indyjskiej dla Polaków (ale Polacy wciąż nie znają ani jej życia, ani dorobku). Sama o sobie powiedziała: Jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca.

Leśne pustelnie były w starożytności miejscem pobierania nauk, zarówno świeckich jak i duchowych. Pustelnicy, nazywani leśnymi mędrcami, riszi, utrzymywali ścisły kontakt z okoliczną wspólnotą wiejską, a będąc od niej uzależnieni materialnie udzielali nauk; prowadzili też własną praktykę duchową i uprawiali filozofię. Tworzyli Aranjaki, teksty leśne, odnoszące się do Wed, lecz o charakterze bardziej metafizycznym, niekiedy trudno zrozumiałym dla słuchaczy. Żyjąc poza wspólnotą, mogli się niekiedy całkowicie uniezależnić od braminów i religii wedyjskiej, a nawet całkowicie odrzucić Wedy, jak to uczynił żyjący na przełomie VI i V wieku p.n.e. riszi Gosala i jego uczniowie, Mahawira i Budda.
[...]
Koniec okresu wedyjskiego przypada na IV-III wiek p.n.e., kiedy to zaczęły rozprzestrzeniać się w Indiach północnych wielkie nauki Buddy i Mahawiry, a bramini musieli zrezygnować z dużej części swej władzy. Mędrzec Gosala, choć dziś niemal całkowicie zapoznany, był tym, który przekazał wiedzę o starożytnej filozofii przed-aryjskiej, nie związanej ani z Wedami i ich dyscypliną czystości duchowej, ani z warnowym układem społeczeństwa. To on prawdopodobnie wprowadził ponownie kult boga Wisznu i uważany jest za ojca adżiwików, kolejnego pokolenia leśnych ascetów, których nauki przetrwały aż do XIV wieku. Tak więc jednocześnie i obok braminizmu, buddyzmu i dżinizmu, religii rygorystycznych i trudnych intelektualnie (appolińskich), zawsze rozwijały się w Indiach, niekiedy w nurcie ukrytym i podziemnym, przed-aryjskie idee śiwaickie, podobne do religii dionizyjskich, gdzie szansę na wyzwolenie z okowów samsary dawał taniec, ekstaza, erotyzm i łagodność wobec siebie. Odnowienie pierwotnego śiwaizmu, tantryzmu i jogi było dziełem Lakuliśy, nie-aryjskiego kapłana, żyjącego prawdopodobnie na początku n.e. Rozwój tych nauk i ich wpływ na społeczeństwo zbiegł się w czasie z niebywałym wprost rozkwitem sztuki, literatury, mistyki i filozofii i trwał aż do inwazji muzułmańskich XII wieku (około 1200 lat).

Życie młodego Jezusa jest owiane mgłą tajemnicy.
[...]
Jest bardzo mało prawdopodobne, a wręcz niemożliwe, że Jezus był w Indiach między 12 a 30 rokiem życia.
[...]
Rodzice Jego chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go.Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.
[...]
Łukasz pisze dalej, że Rodzice zabrali Jezusa do Nazaretu i „był im poddany” i „czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi”. Któregoś dnia znów poszedł do świątyni, ale tym razem nie wrócił do domu. Maria szukała go jak zwykle.
[...]
Jezus spotkał być może mnichów buddyjskich czy hinduskich mędrców, albo osoby powracające z Indii po latach nauki, i zabrał się z nimi w drogę. Ówczesne trakty handlowe były bardzo ruchliwe i otwarte dla wszystkich, a jeśli dla kupców jadących z towarem okazywały się niebezpieczne, to dla biedaków podążających w blasku dnia były z pewnością całkiem przyjazne. Można domyślać się, że w ciągu tych siedemnastu lat spędzonych poza Palestyną, Jezus przerywał niejednokrotnie swą podróż i zatrzymywał się na dłuższy czas w jakimś ośrodku. Poznał więc, i to wydaje się prawdopodobne, najważniejsze ówczesne nurty filozoficzno-religijne. Ale nie tylko poznał owe dyscypliny w sensie intelektualnego studiowania teorii i doktryn, ale odbył praktykę duchową i uświęcił swoją wiedzę doświadczeniem. W tym sensie, poszedł śladami Buddy.
[...]
Jezus już jako trzydziestoletni dojrzały mężczyzna wrócił nad rzekę Jordan, która była symboliczną granicą wpływu religii azjatyckich. Przekroczenie Jordanu musiało oznaczać powrót do judaizmu, ale przecież Jezus wracał do Galilei jako nauczyciel nowej świadomości, którą chciał rozpowszechniać i podarować innym, wracał głosić Dobrą Nowinę.
[...]
Jezus obnażył się i w pokorze dał ochrzcić przez Jana, a ten widział zapewne aurę i karmę napotkanego człowieka. To on dał pierwsze świadectwo: Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim (…) Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym
[...]
Ewangelia wg św. Jana1,32-34
[...]
Jezus zyskał na znaczeniu w oczach ludzi i mógł rozpocząć swą misję właśnie wtedy, gdy Jan Chrzciciel uznał go publicznie.
[...]
Kiedy Jezus powrócił do rodzinnych stron i zaczął nauczać Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie
[...]
Ewangelia wg św. Marka, 1, 22
[...]
Co Jezus miał do przekazania ludziom w tamtych czasach?
[...]
Żył w konkretnej epoce i, jak byśmy to dziś nazwali, niepokoił go etyczno-moralny poziom wzajemnych kontaktów międzyludzkich. To co najistotniejsze w jego przekazie i całkowicie nowe wobec starotestamentowego oko za oko, ząb za ząb, to było wezwanie do miłości. Nie chodziło mu o biologiczną miłość matki do dziecka, plemienną miłość ojca do syna i wojownika do wodza, czy społecznie konieczne miłosne przywiązanie męża do żony. Chodziło mu o miłość do każdego napotkanego człowieka, o uznanie go bratem mimo braku związków krwi. Prawdziwi krewni Jezusa. Któż jest moją matką i [którzy] są braćmi? I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką»
[...]
Ewangelia wg św. Marka, 3, 33-35
[...]
Jezus mówił o miłości do wszystkiego, co żyje, mówił o ćwiczeniu łagodności, akceptacji, szacunku, poszanowania, namawiał do niekrzywdzenia, do nie zadeptywania tego, co żyje. W ściśle religijnym znaczeniu, ten szczególny rodzaj miłości jest drogą pełnego zaufania, oddania się, stopienia, całkowitego poddania wybranej osobowej formie boskości. Ta wybrana forma, Osoba (iszta devata), prowadzi nas do wyzwolenia. Jedną z form miłości na drodze oddania jest naśladowanie ukochanego mistrza. Dzięki duchowej praktyce Jezus stał się wyzwolony za życia (dżiwanmukta) i oddał się swoim uczniom na wieczną ikonę doskonałości. Jezus przyciągał tłumy mocą swej Prawdy i namawiał, by wszyscy czynili tak jak on. Powołał uczniów. Jeśli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania
[...]
Ewangelia wg św. Jana, 14, 15
[...]
Jezus rozumiał potrzebę darśany, widzenia, zobaczenia wielkiej osoby na własne oczy. Dlatego wciąż przebywał wśród ludzi, pokazywał się w wioskach i na targowiskach, na placach pod świątynią i na gościńcach, uczył każdego wprost, bezpośrednio, odpowiadał na każde zadane pytanie. Trudne filozoficzne prawdy objaśniał stosując formę przypowieści. Ważna była serdeczna rozmowa i to, że każdy mógł go jak brata dotknąć, trzymać za rękę, przytrzymać rąbek szaty, przylgnąć policzkiem do sukni, usiąść u jego stóp, spojrzeć mu w oczy. Kobiety również mogły w ten sposób okazywać mu swoją miłość i przywiązanie. Przykazanie nowe daję Wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem (…) po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali
[...]
Ewangelia wg św. Jana, 13,34-35
[...]
Bywał w domach ludzi biednych. Jego nauczanie było nowe, bo kierowało uwagę na drugiego człowieka, mniej na Boga. Podczas gdy uczeni w Piśmie określali powinności człowieka względem Boga, a bramini wyznaczali, jakie ofiary człowiek winien bogom składać, Jezus nakreślił powinności człowieka względem drugiego człowieka. Nowe Prawo to było współczucie dla innych, szacunek i miłość dla bliźniego i dla siebie samego, wstrzemięźliwość w używaniu dóbr, wspomaganie innych: ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni
[...]
Ewangelia wg św. Mateusza, 5,18
[...]
Podczas siedemnastoletniej nieobecności w Palestynie, Jezus oddał się zapewne intensywnej praktyce jogi, asan i pranajamy, pod okiem jakiegoś wybitnego jogina i oczyścił (przepalił) wszystkie siedem czakr, ośrodków energii. Na szczycie głowy rozwinął kwiat lotosu o tysiącu płatków, czystą boską świadomość, wyraźnie widoczną przez tych, którzy go kochali i byli na drodze duchowego rozwoju. Niektórzy być może otrzymali od Jezusa dar ujrzenia go jako dżiwanmuktę, wyzwolonego za życia. Pierwsi chrześcijanie przedstawiali go znacznie częściej z aureolą niż z koroną cierniową. Jan Chrzciciel, również oczyszczony ze złogów karmicznych, pierwszy dał świadectwo ujrzawszy Jezusa z aureolę, oznakę urzeczywistnionej boskości: Ujrzałem Ducha, który jak gołębica zstępował z nieba i spoczął na Nim (…) Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym
[...]
Ewangelia wg św.Jana, 1, 32-34
[...]
Jezus naraził się władzom politycznym, gdyż zbierające się wokół niego tłumy były niebezpieczne dla Rzymu. Został więc zatrzymany, osądzony przez Piłata i skazany na ukrzyżowanie. Dlaczego nie uciekł? Dlaczego nie podjął próby ucieczki tuż przed pojmaniem, choć bogaty Nikodem, jak wielu innych, gotowy był zapłacić każde pieniądze za jego uwolnienie?
[...]
Decyzja pozostania i przyjęcia śmierci płynęła z doskonale wolnej woli. W najwyższym akcie wolnej woli Jezus wziął na siebie karmę tych wszystkich, którzy uwierzyli w niego i w jego słowa. Poprzez nadludzkie cierpienie przepalił wszystkie złe uczynki (karmę) tych, którzy go umiłowali. Jezus idąc na krzyż nie chciał, by jego cierpienie „nie miało sensu”, chciał ulżyć innym: "Jam jest baranek boży, który gładzi grzechy świata. Gładził, to znaczy brał na siebie, odbierając cierpienie innym.
[...]
Jest możliwe i całkiem prawdopodobne, że dzięki ćwiczeniu jogi i zdobytym mocom siddhi, Jezus przetrwał na krzyżu do czasu, gdy Józef z Arymatei zabrał jego ciało. Według trzech Ewangelistów, Mateusza, Marka i Łukasza, krzyż niósł go za niego Szymon z Cyreny, który wracał z pola, Jezus był więc w miarę wypoczęty. Wszyscy trzej podają dokładnie te same fakty: ukrzyżowano go o godzinie trzeciej, A gdy nadeszła godzina szósta, mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej
[...]
Marek, 15, 33 Mateusz i Marek podają, że ostatnie słowa Jezusa brzmiały: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił, a Łukasz: Ojcze, w twoje ręce powierzam ducha mojego. Jezus oddał ducha w piątek wieczorem, tuż po godzinie dziewiątej. Cierpienie krzyża trwało sześć godzin. Nie jest niemożliwe, że Jezus nie przetrwał tej kaźni. Możliwe, że przetrwał. Według Mateusza, Marka i Łukasza, nie złamano mu goleni (żeby szybciej skonał). Mógł przetrwać.
[...]
Możliwe, że Jezus nie był do końca pewny mocy swych siddhi i brał pod uwagę fakt, że nie przetrzyma kaźni i umrze na krzyżu, gdyby go nie zdjęto w odpowiednim momencie. Chciał poznać smak najwyższej ludzkiej goryczy — wszak człowiek człowiekowi zgotował los krzyża. Decyzja poddania się próbie nadludzkiego cierpienia, takiego jakie było udziałem jego braci złoczyńców i złodziei, było aktem współczucia i miarą jego boskości.
[...]
Kobiety odegrały najważniejszą rolę na Golgocie. Wśród ludzi, którzy szli za Jezusem na ukrzyżowanie, a potem mogli go uratować, było wiele kobiet. Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu. Między nimi były: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa
[...]
Mateusz, 27, 55 Marek dodaje, że była tam także Salome I wiele innych, które razem z Nim przyszły do Jerozolimy
[...]
Marek, 15, 41
[...]
Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu. Między nimi były: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa
[...]
Pod osłoną nocy znajomi natychmiast zaczęli działać. W piątek wieczorem, po zmierzchu, zaczynało się Przygotowanie do szabatu, podczas którego nikt nie mógł pracować. Ciało Jezusa należało natychmiast „pochować”, jeszcze w piątek. Wśród przyglądających się z daleka był Józef z Arymatei, który poprosił Piłata o możliwość zdjęcia ciała z krzyża. Ewangelia wg św. Jana podaje, że był tam również Nikodem. Józef miał na wzgórzu Golgoty, poniżej miejsca krzyżowania, świeżo wykuty grób w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany. Wszystkim tym znajomym bardzo zależało, żeby Jezus jak najszybciej spoczął w grobie. Nikodem przyniósł sto funtów mieszaniny mirry i aloesu. Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami. Przed wejściem do grobu, Józef zatoczył duży kamień, a Maria Magdalena i druga Maria pozostały tam naprzeciw grobu. Łukasz podaje, że niewiasty Obejrzały grób i w jaki sposób zostało złożone ciało Jezusa.
[...]
Łukasz, 23, 55
[...]
sto funtów mieszaniny mirry i aloesu. Zabrali więc ciało Jezusa i obwiązali je w płótna razem z wonnościami.
[...]
Obejrzały grób i w jaki sposób zostało złożone ciało Jezusa.
[...]
Żadna Ewangelia nie podaje, co działo się w szabat. Ale jeśli kobiety były u grobu, to zostały tam przez cały szabat. Opatrzyły Jezusowi rany i przygotowały do odejścia. Mirra jest środkiem przeciwzapalnym, dezynfekującym i gojącym rany, a aloes wzmacnia organizm, ma właściwości bakteriobójcze i przeciwzapalne, przyspiesza proces gojenia ran i jest lekiem przeciwbólowym — Nikodem przyniósł sto funtów tych lekarstw. Po odejściu Jezusa, w grobie pozostały płótna, czyli bandaże.
[...]
Jezus pozwolił się uratować. Martyrologia nie była wartością samą w sobie i niczemu nie służyła. Najwyższą wartością było życie.
[...]
Te kobiety nie miały żadnych wątpliwości, że to był Jezus.
[...]
Jezus sam mówił, że przekaz duchowy jest tak cenny jak perła. I mówił: Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, was nie poszarpały
[...]
Ewangelia św. Mateusza, 7, 6
[...]
Według wschodnich, żelaznych zasad Mistrz czeka na indywidualnego ucznia, który do niego przychodzi. Sam nie wychodzi do tłumu. Tłum zdradza. Zawsze i wszędzie. Na tłumie nie można polegać. A lud stał i patrzył. Lud zachował się paskudnie i zdradził Jezusa, ale tak zachowuje się zawsze każdy tłum. Dramat Mistrza polega na tym, że nie może przedstawiać nauk ludziom bezimiennym. Nieprzygotowanym i niewiedzącym.
[...]
Jezus został odrzucony przez swój naród
[...]
Ci, którzy wierzą, że Jezus umarł na krzyżu, przestali, jak sądzę, grzeszyć, gdyż każdy grzech przysparza Mu nieludzkich cierpień. Którzy wierzą, że Chrystus zmartwychwstał i żyje w nas, rozpoczęli życie nowe i radują się, a także mają nadzieję na życie wieczne. Którzy wierzą, że był Nauczycielem i nauczał przestrzegania dharmy i miłości do sióstr i braci, ci spotykają Jezusa na drodze do Emaus.

— zielona, w stanie lotnym, o dwunastu płatkach lotosu, ulokowana w sercu. Łączy czakry dolne i czakry wyższe. Co najmniej od 3000 lat, od czasów leśnych mędrców, a później Buddy, ludzkość znajduje się na etapie rozwijania czakry serca; wszyscy mistycy, mędrcy i guru podkreślają konieczność świadomego otwierania się na miłość (nurt bhakti w Indiach, rozwijanie współczucia w buddyzmie, nauki Jezusa o miłości bliźniego). Na poziomie indywidualnym, słuchanie i patrzenie sercem to rozwijanie intuicji i przekraczanie ego, wyjście ku drugiemu. Na tym co najmniej poziomie sytuują się wszystkie świadome matki, niektórzy terapeuci i lekarze, a także wielu społeczników oraz wszyscy bez wyjątku prawdziwi guru (gdy wiedzie ich pycha i żądza władzy dusz, to znaczy, że ich świadomość pozostaje na poziomie trzeciej czakry). Trzeba podkreślić, że na Zachodzie człowiek w swej masie wciąż wycofuje się do poziomu czakry splotu słonecznego, czyli do poziomu dziecięcego infantylizmu i niebezpiecznego narcyzmu. Praca nad podniesieniem poziomu świadomości całego społeczeństwa wymaga czasu i ogromnego wysiłku ludzi przebudzonych.
[...]
— szara, eteryczna, przypominająca pąk kwiatowy, o szesnastu płatkach, ulokowana w gardle. Gdy jest rozwijana przez mówców i nauczycieli sprawia, że słowo staje się ciałem i zostaje wprowadzone w czyn. Wtedy wypowiedziane Słowo ma taką moc, że może całkowicie zmienić oblicze świata (Jezus) lub całego kraju (Mahatma Gandhi). Gdyby wszyscy politycy oczyszczali tę czakrę i mówili tylko to, co może przejść im przez gardło nie wzbudzając potępienia, świat niewątpliwie byłby rajem…

Spotkaliśmy Katja Babę Krisznadasa, odwiedziliśmy obóz Śri Sai Baby i Ma Anandy Mayi. Wszystkie najważniejsze aszramy Indii przysłały tam swoich przedstawicieli. Ogromne wrażenie zrobił na nas obóz naga babów. Naga to kij wędrownego ascety, będący znakiem opanowania namiętności ciała, baba to wielbiciel boga Ramy. Młodzi adepci ascezy, rekrutujący się z rodzin bogatych wieśniaków i braminów Maharashtry, utworzyli w XVI wieku w środkowych Indiach całą sieć oddziałów, gotowych walczyć gołymi rękami z napierającymi oddziałami muzułmańskich wojsk Aurangzeba. Potrafili nie jeść i nie pić całymi dniami, podchodzić bezszelestnie pod obóz wroga i uwalniać wszystkie konie, bez których armia rozpadała się. Potrafili całymi dniami i nocami siedzieć ukryci na drzewach w postawach ascetycznych i nagle spadać na wroga jak lawina, mordując bezlitośnie gołymi rękoma. Nie wolno im było używać ognia, ani posiadać broni, w ogóle nie posiadali niczego, nawet derki do spania. Nie plądrowali, lecz umyślnie dezorganizowali wszelkie ruchy armii. Muzułmanie bali się ich straszliwie i brali za dzieci demona. Przetrwali jako jedna z ważniejszych religijnych grup ascetycznych Indii i są traktowani z wielkim szacunkiem jako obrońcy wszystkich religii hindu. Dlatego zawsze idą na przedzie wielkiej procesji do rzeki Gangi. Było ich w Haridwar około 5 tysięcy. Skąd wzięła się ta armia nagich, posypanych popiołem ascetów, nie mających nawet przepaski na biodrach, o długich zwiniętych w węzeł włosach też posypanych popiołem? Z himalajskich ostępów i grot.

O Wandzie Dynowskiej-Umadevi (1888-1971) piękny i wyczerpujący artykuł napisał Kazimierz Tokarski, odsyłam do tej internetowej publikacji. Wanda Dynowska wyjechała do Indii w 1935 roku i została tam aż do śmierci, ostatnie dziesięć lat życia poświęcając sprawie tybetańskiej. Organizowała ochronki i szkoły dla tybetańskich dzieci, uciekających z ojczyzny po agresji Chin na Tybet. Poznała w swoim barwnym życiu wielu znakomitych mistrzów duchowych — Annie Besant, Jiddu Krishnamurtiego, Śri Aurobindo, Śri Ramanę Maharishiego, Nisargadattę Maharaja, wielokrotnie rozmawiała z Mahatmą Gandhim. Przyjaźniła się z Dalajlamą i Karolem Wojtyłłą. Uczyła, także samych Indusów, dostrzegać wielkość Indii. Wraz z Maurycym Frydmanem założyła Bibliotekę Indyjsko-Polską (która wciąż nie doczekała się w Polsce naukowego opracowania). Nazwano ją Wielką Ambasadorką kultury indyjskiej dla Polaków (ale Polacy wciąż nie znają ani jej życia, ani dorobku). Sama o sobie powiedziała: Jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca.

Koniec okresu wedyjskiego przypada na IV-III wiek p.n.e., kiedy to zaczęły rozprzestrzeniać się w Indiach północnych wielkie nauki Buddy i Mahawiry, a bramini musieli zrezygnować z dużej części swej władzy. Mędrzec Gosala, choć dziś niemal całkowicie zapoznany, był tym, który przekazał wiedzę o starożytnej filozofii przed-aryjskiej, nie związanej ani z Wedami i ich dyscypliną czystości duchowej, ani z warnowym układem społeczeństwa. To on prawdopodobnie wprowadził ponownie kult boga Wisznu i uważany jest za ojca adżiwików, kolejnego pokolenia leśnych ascetów, których nauki przetrwały aż do XIV wieku. Tak więc jednocześnie i obok braminizmu, buddyzmu i dżinizmu, religii rygorystycznych i trudnych intelektualnie (appolińskich), zawsze rozwijały się w Indiach, niekiedy w nurcie ukrytym i podziemnym, przed-aryjskie idee śiwaickie, podobne do religii dionizyjskich, gdzie szansę na wyzwolenie z okowów samsary dawał taniec, ekstaza, erotyzm i łagodność wobec siebie. Odnowienie pierwotnego śiwaizmu, tantryzmu i jogi było dziełem Lakuliśy, nie-aryjskiego kapłana, żyjącego prawdopodobnie na początku n.e. Rozwój tych nauk i ich wpływ na społeczeństwo zbiegł się w czasie z niebywałym wprost rozkwitem sztuki, literatury, mistyki i filozofii i trwał aż do inwazji muzułmańskich XII wieku (około 1200 lat).

Każdy wielki nauczyciel ma moc powoływania uczniów. Ma Ananda Mayi, Ma Amritananda Mayi powołały uczniów podobnie jak żyjący w XIX wieku mistyk bengalski Ramakrishna, który oddał się swoim uczniom i był dla nich wzorem wszelkich cnót.

Każdy wielki nauczyciel ma moc powoływania uczniów. Ma Ananda Mayi, Ma Amritananda Mayi powołały uczniów podobnie jak żyjący w XIX wieku mistyk bengalski Ramakrishna, który oddał się swoim uczniom i był dla nich wzorem wszelkich cnót.

Spotkaliśmy Katja Babę Krisznadasa, odwiedziliśmy obóz Śri Sai Baby i Ma Anandy Mayi. Wszystkie najważniejsze aszramy Indii przysłały tam swoich przedstawicieli. Ogromne wrażenie zrobił na nas obóz naga babów. Naga to kij wędrownego ascety, będący znakiem opanowania namiętności ciała, baba to wielbiciel boga Ramy. Młodzi adepci ascezy, rekrutujący się z rodzin bogatych wieśniaków i braminów Maharashtry, utworzyli w XVI wieku w środkowych Indiach całą sieć oddziałów, gotowych walczyć gołymi rękami z napierającymi oddziałami muzułmańskich wojsk Aurangzeba. Potrafili nie jeść i nie pić całymi dniami, podchodzić bezszelestnie pod obóz wroga i uwalniać wszystkie konie, bez których armia rozpadała się. Potrafili całymi dniami i nocami siedzieć ukryci na drzewach w postawach ascetycznych i nagle spadać na wroga jak lawina, mordując bezlitośnie gołymi rękoma. Nie wolno im było używać ognia, ani posiadać broni, w ogóle nie posiadali niczego, nawet derki do spania. Nie plądrowali, lecz umyślnie dezorganizowali wszelkie ruchy armii. Muzułmanie bali się ich straszliwie i brali za dzieci demona. Przetrwali jako jedna z ważniejszych religijnych grup ascetycznych Indii i są traktowani z wielkim szacunkiem jako obrońcy wszystkich religii hindu. Dlatego zawsze idą na przedzie wielkiej procesji do rzeki Gangi. Było ich w Haridwar około 5 tysięcy. Skąd wzięła się ta armia nagich, posypanych popiołem ascetów, nie mających nawet przepaski na biodrach, o długich zwiniętych w węzeł włosach też posypanych popiołem? Z himalajskich ostępów i grot.

Język palijski dał początek współczesnym językom Indii z grupy indoeuropejskich. Odwrotnie niż sanskryt, był bliski mowie przeciętnego człowieka, gdyż był prostszy. W pali wypowiadał swe sutry Budda, a także Mahawira.

Leśne pustelnie były w starożytności miejscem pobierania nauk, zarówno świeckich jak i duchowych. Pustelnicy, nazywani leśnymi mędrcami, riszi, utrzymywali ścisły kontakt z okoliczną wspólnotą wiejską, a będąc od niej uzależnieni materialnie udzielali nauk; prowadzili też własną praktykę duchową i uprawiali filozofię. Tworzyli Aranjaki, teksty leśne, odnoszące się do Wed, lecz o charakterze bardziej metafizycznym, niekiedy trudno zrozumiałym dla słuchaczy. Żyjąc poza wspólnotą, mogli się niekiedy całkowicie uniezależnić od braminów i religii wedyjskiej, a nawet całkowicie odrzucić Wedy, jak to uczynił żyjący na przełomie VI i V wieku p.n.e. riszi Gosala i jego uczniowie, Mahawira i Budda.
[...]
Koniec okresu wedyjskiego przypada na IV-III wiek p.n.e., kiedy to zaczęły rozprzestrzeniać się w Indiach północnych wielkie nauki Buddy i Mahawiry, a bramini musieli zrezygnować z dużej części swej władzy. Mędrzec Gosala, choć dziś niemal całkowicie zapoznany, był tym, który przekazał wiedzę o starożytnej filozofii przed-aryjskiej, nie związanej ani z Wedami i ich dyscypliną czystości duchowej, ani z warnowym układem społeczeństwa. To on prawdopodobnie wprowadził ponownie kult boga Wisznu i uważany jest za ojca adżiwików, kolejnego pokolenia leśnych ascetów, których nauki przetrwały aż do XIV wieku. Tak więc jednocześnie i obok braminizmu, buddyzmu i dżinizmu, religii rygorystycznych i trudnych intelektualnie (appolińskich), zawsze rozwijały się w Indiach, niekiedy w nurcie ukrytym i podziemnym, przed-aryjskie idee śiwaickie, podobne do religii dionizyjskich, gdzie szansę na wyzwolenie z okowów samsary dawał taniec, ekstaza, erotyzm i łagodność wobec siebie. Odnowienie pierwotnego śiwaizmu, tantryzmu i jogi było dziełem Lakuliśy, nie-aryjskiego kapłana, żyjącego prawdopodobnie na początku n.e. Rozwój tych nauk i ich wpływ na społeczeństwo zbiegł się w czasie z niebywałym wprost rozkwitem sztuki, literatury, mistyki i filozofii i trwał aż do inwazji muzułmańskich XII wieku (około 1200 lat).

Misjonarz Ojciec Marian Żelazek, werbista, (1918-2006), wyjechał do Indii w latach 70. Zaczął pracę misjonarską wśród Adibasów, koczowniczej ludności plemiennej w stanie Orissa, we wschodnich Indiach. W 1975 roku założył w Puri aszram dla chorych na trąd, wzorowany na tradycyjnej instytucji indyjskiej. Trędowaci byli zawsze wyrzucani poza obręb wiosek i skazani na wieczne tułactwo. W tym samym duchu troski o bliźniego-brata, z jakim Matka Teresa pracowała w Kalkucie, Ojciec Żelazek zaopiekował się chorymi, których zebrał aż 600. Pracował do końca swoich dni, zawsze pogodny i oddany sprawie. W 2002 roku z inicjatywy indyjskiego ruchu Maitrei (nie z inicjatywy polskiej) był desygnowany do pokojowej nagrody Nobla (otrzymał ją Jimmy Carter).
[...]
Poza tymi słowy, wszyscy misjonarze na czele z Matką Teresą z Kalkuty byli i są w Indiach kochani, adorowani i uwielbiani, ale nie za akcję nawracania, lecz wyłącznie za dobroć i miłość, jakimi spontanicznie obdarzają ludzi, zarówno biednych jak i bogatych. Miłość i współczucie dla innych są ich racją bycia. Po prostu. Bez żadnej ideologii.

Pendżabi posługuje się około 100 mln mieszkańców Pendżabu. Wyłoniony z jednego ze średnioindyjskich prakrytów, z zapisem w alfabecie gurmukhi, posiada od XVI wieku bardzo oryginalną literaturę. Pierwsze teksty, pisane w uproszczonym dialekcie, to hagiografie Guru Nanaka, złożone z krótkich ludowych anegdot, mających formę pytań i odpowiedzi.

O Wandzie Dynowskiej-Umadevi (1888-1971) piękny i wyczerpujący artykuł napisał Kazimierz Tokarski, odsyłam do tej internetowej publikacji. Wanda Dynowska wyjechała do Indii w 1935 roku i została tam aż do śmierci, ostatnie dziesięć lat życia poświęcając sprawie tybetańskiej. Organizowała ochronki i szkoły dla tybetańskich dzieci, uciekających z ojczyzny po agresji Chin na Tybet. Poznała w swoim barwnym życiu wielu znakomitych mistrzów duchowych — Annie Besant, Jiddu Krishnamurtiego, Śri Aurobindo, Śri Ramanę Maharishiego, Nisargadattę Maharaja, wielokrotnie rozmawiała z Mahatmą Gandhim. Przyjaźniła się z Dalajlamą i Karolem Wojtyłłą. Uczyła, także samych Indusów, dostrzegać wielkość Indii. Wraz z Maurycym Frydmanem założyła Bibliotekę Indyjsko-Polską (która wciąż nie doczekała się w Polsce naukowego opracowania). Nazwano ją Wielką Ambasadorką kultury indyjskiej dla Polaków (ale Polacy wciąż nie znają ani jej życia, ani dorobku). Sama o sobie powiedziała: Jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca.
[...]
Maurycy Frydman, (1901-1976), którego losy zagnały do Indii z powodu zawieruchy wojennej, był postacią może mniej barwną, ale nie mniej zasługującą na naszą wdzięczną pamięć. Poza pracą na rzecz Biblioteki Polsko-Indyjskiej i długoletnią braterską przyjaźnią z Umadevi, dokonał bardzo ważnego dzieła, a mianowicie nagrał na taśmy magnetofonowe, a następnie przetłumaczył z języka marathi na angielski i opracował rozmowy z Mistrzem Nisargadattą Maharaj.

Najbardziej znanymi sutrami są nauki Buddy, objaśniające rozmaite techniki pracy z umysłem. Inną ważną sutrą jest Jogasutra, klasyczny traktat o technikach jogi, autorstwa Patańdżalego.

Każdy wielki nauczyciel ma moc powoływania uczniów. Ma Ananda Mayi, Ma Amritananda Mayi powołały uczniów podobnie jak żyjący w XIX wieku mistyk bengalski Ramakrishna, który oddał się swoim uczniom i był dla nich wzorem wszelkich cnót.
[...]
Niektórzy hinduscy święci biorą na siebie karmę swoich uczniów, tak jak zrobili to Ramakrishna i Ramana Maharishi.

Niektórzy hinduscy święci biorą na siebie karmę swoich uczniów, tak jak zrobili to Ramakrishna i Ramana Maharishi.

Ale ponieważ w Indiach nic nie umiera całkowicie, a tylko ulega przekształceniu, więc las pozostawał przez setki lat schronieniem dla kolejnych ascetów, riszi i wolnomyślicieli. Był miejscem ucieczki zarówno przed społeczeństwem, jak i przed opresją islamu, gdy ten stawał się zbyt nachalny. Do XIX wieku, za sprawą obecności świętych mężów, las był wciąż dla wieśniaków miejscem świętym oraz teatrum wielu religijnych świąt. Ostatni leśny mędrzec to Ramana Maharishi (1879-1950), żyjący w grocie u stóp góry Arunaczala, w Indiach południowych. Dzisiejsi asceci przenieśli się w trudno dostępne regiony Himalajów, zamieszkali w grotach i wciąż prowadzą życie dalekie od trudów społecznych uzależnień.

O Wandzie Dynowskiej-Umadevi (1888-1971) piękny i wyczerpujący artykuł napisał Kazimierz Tokarski, odsyłam do tej internetowej publikacji. Wanda Dynowska wyjechała do Indii w 1935 roku i została tam aż do śmierci, ostatnie dziesięć lat życia poświęcając sprawie tybetańskiej. Organizowała ochronki i szkoły dla tybetańskich dzieci, uciekających z ojczyzny po agresji Chin na Tybet. Poznała w swoim barwnym życiu wielu znakomitych mistrzów duchowych — Annie Besant, Jiddu Krishnamurtiego, Śri Aurobindo, Śri Ramanę Maharishiego, Nisargadattę Maharaja, wielokrotnie rozmawiała z Mahatmą Gandhim. Przyjaźniła się z Dalajlamą i Karolem Wojtyłłą. Uczyła, także samych Indusów, dostrzegać wielkość Indii. Wraz z Maurycym Frydmanem założyła Bibliotekę Indyjsko-Polską (która wciąż nie doczekała się w Polsce naukowego opracowania). Nazwano ją Wielką Ambasadorką kultury indyjskiej dla Polaków (ale Polacy wciąż nie znają ani jej życia, ani dorobku). Sama o sobie powiedziała: Jedyną dla mnie drogą, od której nie odstąpię nigdy, jest służenie Mistrzom i praca.

Spotkaliśmy Katja Babę Krisznadasa, odwiedziliśmy obóz Śri Sai Baby i Ma Anandy Mayi. Wszystkie najważniejsze aszramy Indii przysłały tam swoich przedstawicieli. Ogromne wrażenie zrobił na nas obóz naga babów. Naga to kij wędrownego ascety, będący znakiem opanowania namiętności ciała, baba to wielbiciel boga Ramy. Młodzi adepci ascezy, rekrutujący się z rodzin bogatych wieśniaków i braminów Maharashtry, utworzyli w XVI wieku w środkowych Indiach całą sieć oddziałów, gotowych walczyć gołymi rękami z napierającymi oddziałami muzułmańskich wojsk Aurangzeba. Potrafili nie jeść i nie pić całymi dniami, podchodzić bezszelestnie pod obóz wroga i uwalniać wszystkie konie, bez których armia rozpadała się. Potrafili całymi dniami i nocami siedzieć ukryci na drzewach w postawach ascetycznych i nagle spadać na wroga jak lawina, mordując bezlitośnie gołymi rękoma. Nie wolno im było używać ognia, ani posiadać broni, w ogóle nie posiadali niczego, nawet derki do spania. Nie plądrowali, lecz umyślnie dezorganizowali wszelkie ruchy armii. Muzułmanie bali się ich straszliwie i brali za dzieci demona. Przetrwali jako jedna z ważniejszych religijnych grup ascetycznych Indii i są traktowani z wielkim szacunkiem jako obrońcy wszystkich religii hindu. Dlatego zawsze idą na przedzie wielkiej procesji do rzeki Gangi. Było ich w Haridwar około 5 tysięcy. Skąd wzięła się ta armia nagich, posypanych popiołem ascetów, nie mających nawet przepaski na biodrach, o długich zwiniętych w węzeł włosach też posypanych popiołem? Z himalajskich ostępów i grot.