bindi, bindu, bidi

Centrum energii wszechświata, zarodek energii.

Skoncentrowana energia (z której nastąpił wybuch, wielki „big bang”).

Centralny punkt, z którego wyłaniają się wszystkie rzeczy, zalążek materii i bytu zjawiskowego.

Punkt będący optycznym ogniskiem jantry (dwa trójkąty, z których jeden jest skierowany do góry, a drugi — do dołu), „rozwiązujący” opozycję tych trójkątów.

W mandali jest to punkt symbolizujący mityczną górę Meru, osadzoną w środku wszechświata. Do tego punktu zmierza, „podróżuje” medytujący, idący drogą oświecenia.

Symbolizuje źródło wszelkiego stworzenia, a zarazem punkt, do którego wszystko powraca.

Wszechświat rozszerza się z punktu bindi i w nim się skupia.

W piktogramie świętej zgłoski om kropka umieszczona nad sierpem księżyca przedstawia absolutnego brahmana, przenikającego wszystko.

Znak bindi kładą sobie kobiety zamężne na czole między brwiami — cynober rozrobiony z proszkiem sandałowym. Czerwień oznacza energię sprawczą, działającą, śiakti, także przebudzoną energię erotyczną (proszkiem cynobrowym obsypuje się również posągi bóstw w świątyniach). Dzisiaj mężatki nie mają obowiązku nosić bindi, ale wciąż go tradycyjnie nakładają. Jest tak mocno zakorzeniony w tradycji, że pozostaje nieodłącznym elementem hinduskiego stroju kobiecego. Obecnie kupuje się gotowe przylepki, różnej wielkości, kształtu i koloru pasujące do stroju, nastroju i okazji.

W żadnym wypadku sama kolorowa kropka na czole — tika czy bindi — nie jest oznaką wyznawania jakiejś religii hindu.

Jest też bindi stałym elementem kobiecych rysunków, kolamów. Kobiety w Indiach południowych rysują przed progiem swego domu „gwiazdę Lakszmi” (jantra dwóch trójkątów), splecione węże i inne wzory geometryczne dla ochrony przed duchami zmarłych. Kropka bindi odpycha wrogie spojrzenia i wycisza siły zła. Wzory wykonane henną na dłoniach kobiet służą temu samemu celowi.