om
Święta zgłoska, sylaba i podstawowa mantra religii hindu.
Symbol Absolutu, Brahmana, Logosu, Słowa, Boga i wszelkich innych koncepcji Najwyższego, Boskiego Bytu.
Symbol religijności w ogóle.
Tak silnie naładowana energią duchową, że samo wypowiadanie jej wprowadza w stan pełnej koncentracji.
Jest dźwiękiem wibracji, z której powstał świat, a recytując ją uczestniczy się w akcie tworzenia.
Materia powstała z dźwięku, a ponieważ dźwięk — kosmiczna wibracja — był przed stworzeniem wszechświata, om jest więc najczystszym i najświętszym pierwotnym dźwiękiem.
W Upaniszadach om jest „dźwiękiem bezdźwięcznego absolutu”.
Piktogram om reprezentuje absolutną istotę boskich zasad opartych na liczbie trzy, gdzie kropka bindi jest manifestacją brahmana, który przenika i spaja trimurti, boską Trójpostaciowość.
Dla buddystów jest głównym motywem wielu modlitw, a Om mani padme hum jest dla nich mantrą najważniejszą.
Om = Najwyższa Rzeczywistość, mani = klejnot, diament, padme = lotos, hum = materialna postać umysłu Buddy. Mantra jest wezwaniem pomocy, wołaniem o przywrócenie pierwotnego, nieskazitelnego stanu świata, przywołaniem Najwyższej Siły, która na nowo ustanawia stan pierwotny.
Lotos oznacza tu narządy płciowe kobiety, głębię bogini dającej życie światu; energie przyjmujące, twórcze i rozprzestrzeniające się; duchowy wgląd w występowanie i znikanie zjawisk, przechodzenie z niewidzialnego do widzialnego, przekraczanie granic; świat widzialny jest „królestwem lotosu”.
Klejnot to moc męska, męska potencja, skupiona energia wadżry, błysk grzmotu, kropla zapładniającego nasienia.
Om jest jednym z dwóch najważniejszych piktogramów hinduskich, drugim — swastyka.
Piktogram om jest ikoną religii w ogóle, symbolem różnorodnych poszukiwań duchowych, a niezależnie od wybranej drogi, oznacza często zjednoczenie wszystkich wyznań.
*
Treść - © 2008-2010 Danuta Orlewicz
Kod i grafika - © 2008-2010 Jacek Iwański
Istnieją ogromne ilości formuł bardziej lub mniej sakralnych, mistrz duchowy może utworzyć dla swojego ucznia specjalną kompozycję znaczeniowo-dźwiękową, której brzmienie i znaczenie musi zostać zachowane w tajemnicy (ochrona energii).
Pytanie o liczbę bogów w religiach hindu jest bezzasadne, gdyż rzeczywistość boska mieni się niezliczoną ilością aspektów. Część opracowań, artykułów, podręczników, przewodników i słowników, powtarza z uporem, że w Indiach jest 330 milionów bogów. Kiedy Indie odzyskały niepodległość i rozpoczęto poważne prace badawcze na temat indyjskiej religijności, wciąż pytano hindusów: ilu macie bogów? Ktoś wreszcie odpowiedział — bogów jest tylu, ilu mieszkańców Indii. A że w 1947 roku było w Indiach 330 milionów mieszkańców…
Brahman nie jest tożsamy z Bogiem chrześcijan, którego opisuje się w jakościach pozytywnych, takich jak wszechmocny, wszechobecny, dobry, mądry. Bóg judeo-chrześcijański jest postacią, Bogiem osobowym, reprezentowanym na ziemi przez swego Syna, również Osobę. Brahmana opisuje się poprzez negację tego, czym nie jest, słynne neti-neti.
Powstały głównie w VI i V wieku p.n.e. w okresie fermentu religijnego, jakim było poddanie w wątpliwość roli kapłanów i ich monopolu w sprawach religijnych. Tematyka ściśle wedyjska, czyli składanie rytualnych ofiar bogom, ustępuje miejsca zagadnieniom filozoficznym i metafizycznym.
Znak bindi kładą sobie kobiety zamężne na czole między brwiami — cynober rozrobiony z proszkiem sandałowym. Czerwień oznacza energię sprawczą, działającą, śiakti, także przebudzoną energię erotyczną (proszkiem cynobrowym obsypuje się również posągi bóstw w świątyniach). Dzisiaj mężatki nie mają obowiązku nosić bindi, ale wciąż go tradycyjnie nakładają. Jest tak mocno zakorzeniony w tradycji, że pozostaje nieodłącznym elementem hinduskiego stroju kobiecego. Obecnie kupuje się gotowe przylepki, różnej wielkości, kształtu i koloru pasujące do stroju, nastroju i okazji.
Rozwinięty kwiat lotosu, koloru białego lub różowego, stał się tronem Buddy, który niemal zawsze wyobrażony jest jako jogin siedzący w pozycji lotosu w kwiecie lotosu, podobnie większość bodhisattwów.
W Niemczech swastyka stała się znakiem złowieszczym, a naziści wybrali ją jako symbol czystej „niemieckości” z wielu powodów. Po pierwsze, nawiązywała do kultów pogańskich, tak modnych w Europie w drugiej połowie XIX wieku. Następnie, była dumnym znakiem aryjskiej „najwyższej rasy”. Dziewiętnastowieczni językoznawcy udowodnili, że spośród wszystkich języków indoeuropejskich język niemiecki wykazuje najwięcej podobieństw do sanskrytu, stwierdzili więc, że i cała kultura germańska zyskuje dzięki temu statut „lepszej”, bo nie tylko najstarszej w Europie, ale w ogóle tak starożytnej jak same Indie. Mgliste pojęcie na temat tak zwanego systemu kastowego (systemu warn), gdzie — jak sądzili naziści — został już zrealizowany podział na panów i niewolników (Arjowie i pariasi) dawało realne podstawy do podziału całej reszty świata, pod egidą Niemców, na lepszych i gorszych.