swami

Tytuł nadawany hinduskim ascetom i świątobliwym mężom, których uważa się za wybitnych mistrzów duchowych.

Uczniowie nazywają swego nauczyciela swamidżi (końcówka dżi to czułe zdrobnienie używane wobec ukochanych osób).

Do człowieka starego, którego mądrość i doświadczenie budzą szacunek, którego rad słucha się z szacunkiem, który wzbudza posłuch całej społeczności, niezależnie od tego czy mieszka z rodziną, czy też porzucił świat doczesny i mieszka w aszramie lub pustelni, ludzie zwracają się baba (ojciec) i babadżi.

Śiankaraczarja, nauczyciel duchowy żyjący prawdopodobnie pod koniec VIII wieku n.e., powołał zakon mnichów o nazwie swami.

Tytułu swami nie można nadać sobie samemu, lecz musi go nadać inny swami. Nowe imię kończy się zazwyczaj słowem ananda, szczęśliwość.

Istnieje dziesięć odgałęzień zakonu swamich, określonych przydomkami, jak na przykład:

giri

góra

sagar

morze

bharati

ląd

aranja

las

puri

rozłóg

tirtha

miejsce pielgrzymek

saraswati

mądrość natury

Nowe imię uzyskane przez swamiego ma podwójne znaczenie i prowadzi do osiągnięcia najwyższej szczęśliwości ananda poprzez ćwiczenie jakiejś boskiej cechy lub stanu — miłość, mądrość, oddanie, służba, joga. A także dzięki odczuwaniu harmonii z naturą, która wyraża się w ogromie oceanów, gór, rzek i nieba.

Swami stara się osiągnąć jedność ze swa, czyli jaźnią.

Jego celem jest absolutna jedność z Duchem, a świadomość nieprzerwanie nasyca myślą tot twam asi, jam jest tym.